Wydawca treści Wydawca treści

Lasy regionu

Nadleśnictwa należące do RDLP w Poznaniu zarządzają majątkiem Skarbu Państwa na powierzchni 440 850 ha, w tym lasy zajmują 420 657 ha.

Lasy te występują głównie w województwie wielkopolskim, z wyjątkiem jego północnej części, oraz na niewielkich obszarach województw: dolnośląskiego, lubuskiego, łódzkiego i kujawsko-pomorskiego. Lesistość zasięgu terytorialnego RDLP stanowi 21 % i jest bardzo zróżnicowana. Dominuje krajobraz rolniczy z rozdrobnionymi kompleksami leśnymi. Wysoką lesistością charakteryzuje się część północna z dużymi, zwartymi kompleksami leśnymi (Puszcza Notecka, Puszcza Zielonka) i Południowa (Lasy Antonińsko-Sycowskie). Na pozostałym obszarze występują wyspowo, dość regularnie rozmieszczone, duże kompleksy leśne jak: Bory Nowotomyskie, Lasy Włoszakowickie, Lasy Nadbaryckie, Lasy Kórnickie, Lasy Czerniejewskie, Lasy Skorzęcińskie, Lasy Czeszewskie oraz Bory Grodzieckie.

                Fot. Wojciech Błoch

Teren RDLP w Poznaniu, według regionalizacji przyrodniczo-leśnej, należy głównie do III Krainy Wielkopolsko-Pomorskiej. Niewielki obszar na wschodzie w okolicy Koła (Wysoczyzna Kłodawska) należy do IV Krainy Mazowiecko-Podlaskiej, oraz na Południu w okolicy Sycowa (Wzgórza Trzebnicko-Ostrzeszowskie i Równina Oleśnicka) – do V Krainy Śląskiej.

Klimat jest łagodny ze względu na znaczący wpływ powietrza pochodzenia oceanicznego, jednak zróżnicowany. Na krańcach zachodnich średnia temperatura roczna sięga 8,5 ºC, na wschodnich spada do 8 ºC w związku z postępującą w kierunku wschodnim kontynentalizacją klimatu. Ilość opadów wodnych jest niewielka – około 550 mm rocznie, w części wschodniej spada do 450 mm, na krańcach południowych wzrasta do 650 mm. Otwarte tereny wielkich równin sprzyjają swobodnemu przepływowi mas powietrza o różnym pochodzeniu, stąd duża zmienność zjawisk pogodowych. Termiczny okres wegetacyjny jest długi i przekracza 220 dni, w części wschodniej spada do 210 dni w roku.

Krajobraz ukształtowany został na większości obszaru RDLP - w części północnej i środkowej, w mezoregionach: Puszczy Noteckiej, Pojezierzy Wielkopolskich, Równiny Nowotomyskiej, Równiny Opalenicko-Wrzesińskiej, Wysoczyzny Leszczyńskiej i Borów Grodzieckich - przez zlodowacenie bałtyckie. Rozległe, sfalowane równiny moren dennych urozmaicone są licznymi pagórkami moren czołowych, piaszczystymi równinami uformowanymi przez odpływające wody z lądolodu i jeziorami na pojezierzach: Poznańskim, Gnieźnieńskim, Międzychodzko-Sierakowskim, Sławskim, Leszczyńskim. Na wielu piaszczystych równinach wiatry uformowały pagórkowate obszary wydmowe, największe z nich charakteryzują Puszczę Notecką.

                Fot. Rafał Śniegocki

Krajobraz części południowej - fragmenty Wysoczyzny Leszczyńskiej, Mezoregion Krotoszyński, Wysoczyzna Turecka, Wysoczyzna Kłodawska, Kotlina Żmigrodzka, Milicka i Grabowska, Równina Oleśnicka, Wzgórza Trzebnicko-Ostrzeszowskie - ukształtowany został przez starsze zlodowacenie środkowopolskie, stąd rzeźba tego terenu jest mniej urozmaicona i charakteryzuje się brakiem jezior. Jednak to tutaj znajduje się najwyższe wzniesienie morenowe w Wielkopolsce – Kobyla Góra (284 m n.p.m.).

Charakterystyczna jest obecność w krajobrazie zalewowych dolin rzecznych: Warty, Prosny, Obry, oraz rozległych pradolin: warszawsko-berlińskiej (łączącej bieg środkowej Warty poprzez łęgi obrzańskie do Odry) oraz pradoliny Baryczy.
Z budową geologiczną regionu i lokalizacją lasów w terenach mniej przydatnych dla rolnictwa związana jest jakość gleb leśnych. Około 30 % powierzchni to zalesione dawne grunty rolne. Największe powierzchnie zajmują utworzone z piasków gleby rdzawe i bielicowe, mniejsze – utworzone z glin i innych utworów zwałowych gleby brunatne i płowe. W dolinach zalewowych i obniżeniach terenu dominują, wykształcone w procesach bagiennych, gleby murszaste, czarne ziemie, gleby torfowe i murszowe.
Spośród typów siedliskowych lasów dominują bory sosnowe i mieszane bory sosnowe – na 55 % powierzchni. 42 % powierzchni zajmują siedliska lasów mieszanych i lasów liściastych, na które składają się głównie grądy z grabem i dąbrowy, a w miejscach wilgotnych, zalewowych, w dolinach rzek i strumieni: łęgi jesionowo-wiązowo-dębowe, wierzbowo-topolowe, natomiast 3 % zajmują olsy.

Najliczniej spotykanym gatunkiem w większości siedlisk leśnych jest sosna – na 78 % powierzchni. Wyjątkowo duży udział w skali kraju zajmują dęby12 %. Brzoza i olsza zajmują po około 4 %. Pozostałą niewielką powierzchnię zajmują: świerk, buk, grab i topole.
W borach sosnowych wykształciły się cenne ekotypy sosny. Na zachodnim krańcu – sosna bolewicka, natomiast na krańcu południowym – sosna rychtalska.

W lasach często spotykane są dąbrowy, z których najbardziej znana jest dąbrowa krotoszyńska, jako jeden z największych kompleksów drzewostanów dębu szypułkowego w Polsce, którego drewno osiąga tutaj najwyższą jakość. Cenne dąbrowy dębu bezszypułkowego to dąbrowy: rychtalskie, włoszakowickie, grodziskie oraz z Puszczy Zielonki.
Trudne warunki przyrodnicze oraz urbanizacja złożyły się na priorytet funkcji ochronnych lasu. Lasy o różnych kategoriach ochronności stanowią 58 % powierzchni. Średni wiek drzewostanów to 60 lat.

Najwięcej jest drzewostanów średniowiekowych:

w przedziale 41-60 lat zajmują 24 % powierzchni,

w przedziale 61-80 lat zajmują 20 % powierzchni.

Drzewostanów młodych – w wieku do 40 lat jest 28 %, natomiast drzewostany dojrzałe (ponad 80-letnie) zajmują 27 % udziału powierzchniowego.

Średnia zasobność drzewostanów wynosi 245 m³ ha. W ciągu roku przyrasta na 1 hektarze lasu około 7,5 m³ masy drzewnej.

Tekst. Waldemar Szychowiak

 


Polecane artykuły Polecane artykuły

Powrót

Gospodarka łowiecka w Nadleśnictwie Kościan

Gospodarka łowiecka w Nadleśnictwie Kościan

Nadleśnictwo Kościan nadzoruje gospodarkę łowiecką na terenie 14 obwodów łowieckich wydzierżawionych. Nad  obwodami łowieckimi wyłączonymi z wydzierżawienia gospodarkę łowiecką nadzoruje Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych  w Poznaniu, są to: obwód 336 i 337 zarządzane przez Wszechnicę Polską Szkołę Wyższą w Warszawie oraz Nadleśnictwo Grodzisk.

Nadzorowane obwody łowieckie:

Lp.

Nr obwodu*

Dzierżawcy i zarządcy

1

333 "Bonikowo"

Nr 11 "Knieja" w Kościanie

2

357 "Torfiarnia"

Nr 37 "Kaczor" w Rakoniewicach

3

358 "Kluczewo"

Nr 9 "Knieja" Śmigiel

4

334 "Czacz"

Nr 10 "Knieja" w Poznaniu

5

335 "Wonieść"

Nr 10 "Ryś" w Kościanie

6

336 "Racot"

Wszechnica Polska Szkoła Wyższa w Warszawie

7

337 "Nowy Lubosz"

Wszechnica Polska Szkoła Wyższa w Warszawie

8

338 "Bieżyn"

Nr 28 "Szarak" w Krzywiniu

9

339 "Krzywiń"

Nr 28 "Szarak" w Krzywiniu

10

433 "Radomicko"

Nr 4 "Gwizd" w Lesznie

11

340 "Bronikowo"

Nr 9 "Knieja" Śmigiel

12

363 "Błotnica"

Nr 100 "Dzik" Mochy

13

364 "Mochy"

Nr 100 "Dzik" Mochy

14

347 "Konojad"

Nr 36 "Drop" Wielichowo

15

348 "Parzęczewo"

Nadleśnictwo Grodzisk

16

349 "Wielichowo"

Nr 36 "Drop" Wielichowo

17

351 "Reńsko"

Nr 104 "Ptaszkowo"

 

Gospodarka łowiecka prowadzona jest w obwodach łowieckich przez dzierżawców lub zarządców w oparciu o roczne plany łowieckie i wieloletnie łowieckie plany hodowlane.

Roczne plany łowieckie sporządzane są przez dzierżawców obwodów łowieckich, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza, prezydenta miasta) i podlegają zatwierdzeniu przez właściwego nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe w uzgodnieniu z Polskim Związkiem Łowieckim. Roczne plany łowieckie w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia sporządzane są przez ich zarządców i podlegają zatwierdzeniu przez dyrektora właściwej regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych.

Roczny plan łowiecki sporządza się na okres (zwany rokiem gospodarczym) od dnia 1 kwietnia do dnia 31 marca roku następnego.

Wieloletnie łowieckie plany hodowlane sporządzają dyrektorzy regionalnych dyrekcji Lasów Państwowych w uzgodnieniu z marszałkami województwa i Polskim Związkiem Łowieckim na okres 10. kolejnych lat gospodarczych.